mam za mało czasu; premiery
Nowy Kiwanuka, Nosowska, EWA KOC, Fine, Sen Morimoto, Anderson .Paak i Nanga. Zaległe Fontaines D.C., studia i całe życie pomiędzy. Mam za mało czasu. Szczęśliwie ciągle mam na co.
TONY ARCHIWALNE
Alternative music
-
-
Po piosence
41 utworów i to, co zostaje do zrobienia, kiedy cichnie ostatni akord.
-
Doves – Black and White Town. Miasto, które nie zauważyło, że z niego uciekasz
„Black and White Town” brzmi jak ucieczka z miasta, które nawet nie zauważyło, że próbujesz z niego uciec. Doves zamieniają monotonię w pęd, a brytyjską szarość w miejsce, za którym można tęsknić, nawet jeśli nigdy…
-
The Verve, cz. VI. Richard Ashcroft bez mapy
Richard Ashcroft wchodzi do maszyny The Chemical Brothers bez gotowego tekstu i bez własnej mapy. „The Test” pokazuje, że czasem brzmi najciekawiej wtedy, kiedy ktoś odbiera mu kontrolę.
-
Ain’t No Mountain High Enough i Tears Dry on Their Own
Ten sam muzyczny fundament, dwie różne opowieści o bliskości. Marvin Gaye i Tammi Terrell obiecują spotkanie, Amy Winehouse szuka dalszego ciągu po rozstaniu.
-
Balthazar. Krew, wino i jeszcze jedna noc
Noc z 7 na 8 października 2026. Ustawiam Blood Like Wine Balthazara na repeat. Wracam do piosenki, o której pisałem w czerwcu, i słyszę ją trochę inaczej. Jedna kompozycja wystarcza na całą noc.
-
Ciche dni. Wszystko, czego nie powiedzieliśmy
Październik zaczyna się ciszą. Wracam do „Cichych dni” Kaśki Sochackiej nie po to, by recenzować płytę sprzed pięciu lat, ale żeby usłyszeć w niej wszystko, czego wtedy jeszcze nie potrafiłem.
-
Artur Rojek. Wstyd i włoskie lody
„Chciałbym urodzić się żeby latałem”. Część 1 z 3. Trochę mnie gryzie, kiedy Artur Rojek otwiera się przed wszystkimi. Siadam do pisania o jego płycie i po chwili sam opowiadam o dzieciństwie, Ani Przybylskiej i…
-
Pejzaż. Jeszcze ciepło
Pejzaż i ostatni dzień lata. O wdzięczności za dobro i trudne lekcje, o rzeczach, których wciąż nie umiem przebaczyć, i o cieple, które chcę zachować.
-
OFF 2027. Przyjechać po swoich, zakochać się w nieznajomych
Warpaint po zmroku, Stereolab nad stawami, Florence Adooni pod sceną, od której nie da się odejść. Wyobrażamy sobie OFF 2027: 36 koncertów, pamięć dawnych edycji i muzyczne zakłady Tonów.
-
Cage the Elephant i spadochron do odcięcia
Rozerwany spadochron wciąż przypomina ratunek. W Dying In Reverse Cage the Elephant odcinają linki i zostają z ulgą, z którą nie wiadomo jeszcze, co zrobić.
-
Trupa Trupa, „LP”: za blisko, żeby czuć się bezpiecznie
Nocny Gdańsk, ciepłe organy i piosenki, w których bliskość budzi niepokój. Wracam do debiutanckiego LP Trupy Trupa z 2011 roku: od Nearness of You po przejmujące Porn Actress.
-
J. Bernardt. Czternaście lat później
Jinte’a Depreza poznałem na koncercie Balthazarów w Berlinie w 2012 roku. Czternaście lat później wracam do jego głosu w „Love Is On My Mind”. Nowy singiel J. Bernardta, trochę soulowej swobody i zapowiedź „Wild Swim”.
-
Kompozytorzy, których nie było
Szukałem fikcyjnych kompozytorów Mitch & Mitch. Google dorzuciło własnych. Drugi odcinek Mitchologii stosowanej: prawdziwa płyta, zmyślone biografie i profesor, którego nie zamawiałem.
-
DJ… Huj(?!)
Podejrzany pseudonim, opis uparcie zaprzeczający obecności Morettiego i Wodecki przy klawiszach. Z jednego setu wyrasta „Mitchologia stosowana”, mój cykl o Mitch & Mitch, muzycznych mistyfikacjach i przyjemności przekopywania internetu.
