Daria ze Śląska w Łebie. Małe kino, dużo życia
Pierwszy koncert Darii ze Śląska na żywo, drugi w moim nowym życiu. Małe kino w Łebie, odmienne aranżacje i ludzie, wśród których od razu poczułem się dobrze.
TONY ARCHIWALNE
Tony Muzyki
-
-
The Cure. „Friday I’m in Love”. Piątek nie musi niczego naprawiać
Obudziłem się o szóstej. Zanim pojawił się telefon, kawa i codzienny szum, byli Staś i Anielka. Potem przypomniałem sobie, że jest piątek, a w głowie od razu zaczęło grać „Friday I’m in Love”. O piosence…
-
Kaśka Sochacka - Komary. Ciepło przyszłości, której jeszcze nie ma
Siwe włosy, czarna kawa, późne lato i zwykły wtorek. „Komary” Kaśki Sochackiej opowiadają o miłości, która nie potrzebuje wielkich deklaracji, tylko wspólnej przyszłości.
-
Velvet Underground - Pale Blue Eyes. Dla Stasia
Pale Blue Eyes, od 16 kwietnia 20 roku, ma dla mnie jedną parę niebieskich oczu 💙
-
Supergrass, cz. I. Zanim byli Alright. Jak Supergrass wydarzył się w Oxfordzie
Zanim Supergrass zostali wiecznymi chłopakami z Alright, byli trzema młodymi muzykami z okolic Oxfordu, którzy spotykali się po pracy i odkrywali, że razem przyspieszają
-
The Verve, cz. V. Richard Ashcroft. Wielkie melodie, którym nie zawsze ufam
Richard Ashcroft umie pisać melodie, które brzmią jak objawienie. Problem w tym, że czasem sam zbyt mocno w nie wierzy. O solowej karierze po The Verve.
-
Alternative music, Britpop, Britpop, Indie, Music journalism, Recenzje albumów, Rock alternatywny, Tony Muzyki, UKThe Verve, cz. IV. Forth. Powrót, który nie próbował cofnąć czasu
The Verve wrócili po jedenastu latach, lecz nie po to, by ponownie zamieszkać w 1997 roku. Forth jest nierówną, przestrzenną i chwilami pięknie zagubioną płytą czterech ludzi, którzy odzyskali wspólny rytm, ale nie wspólną przyszłość.
-
The Verve, cz. III. Człowiek, który nie przestawał iść
Czy jedna piosenka może przechować całe dzieciństwo? Dla milionów ludzi Bitter Sweet Symphony jest po prostu przebojem lat dziewięćdziesiątych. Dla innych stała się melodią, która po latach potrafi przywołać miejsca, zapachy i wspomnienia, o których…
-
Mac DeMarco. Człowiek, który ukrył czułość pod wygłupami
Największym żartem Maca DeMarco nie są jego wygłupy. Największym żartem jest to, że pod całą tą błazeńską maską ukrył jedną z najczulszych piosenek współczesnego indie.
-
Pulp, cz. IV. Pulp nie wrócił do 1995 roku
Pulp na More nie odtwarza własnej młodości; nagrywa płytę pełną przestrzeni, rytmu i melodii, na której czas nie jest przeciwnikiem, lecz kolejnym instrumentem. To powrót bez muzealnej nostalgii, z cieniem Steve’a Mackeya i energią zespołu,…
-
Zanim Britpop dostał flagę. Suede i wynalezienie nowej Anglii
Zanim Britpop zamienił się w flagę, piwo i narodową pewność siebie, Suede pokazało inną Anglię. Mokre chodniki, cienkie ściany, seksualną niejednoznaczność i ludzi, którzy wyglądali jak gwiazdy tylko po to, żeby przetrwać zwyczajność
-
This Must Be the Place. Hiraeth za domem, który nie był miejscem
792 kilometry do Stasia i Anieli, 543 do Warszawy i większości Przyjaciół i Znajomych. W This Must Be the Place Talking Heads muzyczna repetycja zamienia się w drogę powrotną, a walijskie hiraeth pomaga nazwać tęsknotę…
-
Kapitan, który nigdy nie przypłynął. Double i sztuka przestawania czekać
Wystarczyły cztery minuty, żeby Double opowiedziało historię, która dojrzewa razem ze słuchaczem. The Captain of Her Heart nie jest balladą o utraconej miłości, lecz o chwili, w której człowiek odzyskuje własne życie, przestając czekać na…
-
Lou Reed wysyła miłość na orbitę
Kosmos u Lou Reeda nigdy nie był opowieścią o rakietach. W Satellite of Love staje się metaforą zazdrości, niepewności i miłości, której nie da się zmierzyć żadnym sygnałem wysłanym na orbitę.
-
Balthazar - Blood Like Wine. Między fascynacją a katastrofą
Nie brzmi jak piosenka o złamanym sercu. Nie brzmi też jak historia wielkiej miłości. Blood Like Wine Balthazara opowiada o fascynacji, która zaczyna przypominać uzależnienie. O człowieku, który wie, że skończy się źle, ale mimo…
