TONY ARCHIWALNE
Słuchaliśmy „Ciepłego Wiatru”, kiedy wokół nas naprawdę powiewał ciepły wiatr, a Natalia Przybysz i Skubas wracali w zapętleniu. Gdzieś między morzem, melodią i ich głosami pogoda stała się stanem wewnętrznym: ciepłem, które weszło pod skórę…
Siwe włosy, czarna kawa, późne lato i zwykły wtorek. „Komary” Kaśki Sochackiej opowiadają o miłości, która nie potrzebuje wielkich deklaracji, tylko wspólnej przyszłości.
Everything She Wants brzmi jak luksusowa witryna połowy lat osiemdziesiątych, pełna syntezatorowego blasku, perfekcyjnego LinnDrum i miękkiego, cielesnego basu. George Michael buduje z tego jednak coś więcej niż efektowny pop. Pod chromowaną powierzchnią zaczyna narastać…
Artur Rojek i Dawid Podsiadło nagrali piosenkę o potworach, które nie mieszkają w lasach, lecz w naszej pamięci, samotności i codziennych zmaganiach. Yeti staje się opowieścią o człowieku, który po końcu świata uczy się żyć…
„Przykrótkie sny” z Piechotą do lata to chyba najbardziej źle rozumiany wers polskiego popu. Nie chodzi o smutek. Chodzi o majowe noce w Polsce, które kończą się po kilku godzinach, bo światło wraca za szybko,…
Śląsk przez lata był tłem, aż nagle okazało się, że bez niego polska muzyka się nie spina. Od Myslovitz i mysłowickiej sceny britpopowej po OFF Festival, Tauron Nowa Muzyka i współczesnych artystów takich jak Dawid…
Radio 357 nie jest tylko radiem, to codzienny rytuał i stan umysłu. Od „Gruzji” Jóźwickiego, przez „Grę podwójną” Smokowskiego, po nocne 369 Klimkowskiego, to miejsce, gdzie muzyka, głos i człowiek spotykają się naprawdę. Osobista opowieść…
Purple Rain to utwór, który zaczyna się jak pożegnanie i przez niemal dziewięć minut nie pozwala mu wybrzmieć do końca, balansując między patosem a precyzją, między emocjonalnym nadmiarem a chłodną konstrukcją, dzięki której pozostaje jednym…
Kiedyś byli dla mnie za dziwni i kompletnie nieczytelni. Dziś Little Dragon trafiają dokładnie tam, gdzie muzyka powinna trafiać. Czasem trzeba dwóch dekad, żeby naprawdę coś usłyszeć.
Daria ze Śląska to nie jest artystka od pierwszego „wow”. To powolne wciąganie, ironia bez puenty i piosenki, które zostają na dłużej. Od przypadkowego kliknięcia w „Falstart albo faul” po świadome zanurzenie w jej świecie.
Claire Laffut to nie jest artystka, którą się tylko słucha. To moment, w którym wszystko się włącza naraz. Od pierwszego „Vérité” wiedziałem, że to coś więcej niż muzyka.
Tony Muzyki, czyli muzyka niekoniecznie popularna 