Velvet Underground - Pale Blue Eyes. Dla Stasia
Pale Blue Eyes, od 16 kwietnia 20 roku, ma dla mnie jedną parę niebieskich oczu 💙
TONY ARCHIWALNE
Konrad Kaczmarczyk
-
-
Basia (którą naprawdę uwielbiam), zanim została Basią. Obłęd w podmiejskiej dyskotece
Zanim Basia Trzetrzelewska została międzynarodową gwiazdą, śpiewała w Perfect Super Show and Disco Band. W Obłędzie w podmiejskiej dyskotece już słychać rytmiczny nerw i sposób prowadzenia głosu, który później stanie się jej znakiem rozpoznawczym.
-
Supergrass, cz. V. Diamond Hoo Ha. Ostatni hałas przed ciszą
Diamond Hoo Ha miało odzyskać dawny hałas Supergrass. Czasami naprawdę go znajduje, czasami tylko przypomina sobie jego kształt.
-
Supergrass, cz. IV. Road to Rouen. Trzeba było wyjechać z Anglii
I rzeczywiście, tym razem naprawdę wyjechali z Anglii. Po czterech płytach Supergrass nie musieli już nikomu niczego udowadniać. Mogli przestać ścigać własną młodość i poszukać innego tempa. Na Road to Rouen właśnie tempo zmienia się…
-
Supergrass, cz. III. In It for the Money. Kiedy wieczni chłopcy przestali się uśmiechać
. Po I Should Coco Supergrass znaleźli się w sytuacji dość niewygodnej. Mieli sukces, rozpoznawalność i publiczność pewną, że już ich zna. Sami muzycy najwyraźniej nie chcieli jednak zostać własnym obrazkiem. Alright dało im wszystko,…
-
Supergrass, cz. II. I Should Coco. Płyta nagrana przed pojawieniem się hamulców
I Should Coco brzmi jak album nagrany przed pojawieniem się hamulców. O Sawmills Studios, Caught by the Fuzz, fenomenie Alright i młodości, która jeszcze nie wiedziała, że za chwilę stanie się marką.
-
Supergrass, cz. I. Zanim byli Alright. Jak Supergrass wydarzył się w Oxfordzie
Zanim Supergrass zostali wiecznymi chłopakami z Alright, byli trzema młodymi muzykami z okolic Oxfordu, którzy spotykali się po pracy i odkrywali, że razem przyspieszają
-
The Verve, cz. V. Richard Ashcroft. Wielkie melodie, którym nie zawsze ufam
Richard Ashcroft umie pisać melodie, które brzmią jak objawienie. Problem w tym, że czasem sam zbyt mocno w nie wierzy. O solowej karierze po The Verve.
-
Alternative music, Britpop, Britpop, Indie, Music journalism, Recenzje albumów, Rock alternatywny, Tony Muzyki, UKThe Verve, cz. IV. Forth. Powrót, który nie próbował cofnąć czasu
The Verve wrócili po jedenastu latach, lecz nie po to, by ponownie zamieszkać w 1997 roku. Forth jest nierówną, przestrzenną i chwilami pięknie zagubioną płytą czterech ludzi, którzy odzyskali wspólny rytm, ale nie wspólną przyszłość.
-
The Verve, cz. III. Człowiek, który nie przestawał iść
Czy jedna piosenka może przechować całe dzieciństwo? Dla milionów ludzi Bitter Sweet Symphony jest po prostu przebojem lat dziewięćdziesiątych. Dla innych stała się melodią, która po latach potrafi przywołać miejsca, zapachy i wspomnienia, o których…
-
The Verve, cz. II. Muzyka na granicy rozpadu
Na A Northern Soul psychodeliczne niebo The Verve opada coraz niżej; gitara Nicka McCabe’a przestaje być krajobrazem, a zaczyna naciskać, ranić i wywoływać napięcie. To album nagrany przez zespół, który wciąż potrafił tworzyć razem wielką…
-
The Verve, cz. I. Zanim niebo stało się gorzkie
Zanim The Verve zaczął pisać stadionowe hymny, tworzył muzykę bez wyraźnych granic; hipnotyczną, psychodeliczną i pełną gitar, które bardziej przypominały pogodę niż instrument. A Storm in Heaven pozostaje osobnym światem, zbudowanym z improwizacji, pogłosu i…
-
Mac DeMarco. Człowiek, który ukrył czułość pod wygłupami
Największym żartem Maca DeMarco nie są jego wygłupy. Największym żartem jest to, że pod całą tą błazeńską maską ukrył jedną z najczulszych piosenek współczesnego indie.
-
Pulp, cz. IV. Pulp nie wrócił do 1995 roku
Pulp na More nie odtwarza własnej młodości; nagrywa płytę pełną przestrzeni, rytmu i melodii, na której czas nie jest przeciwnikiem, lecz kolejnym instrumentem. To powrót bez muzealnej nostalgii, z cieniem Steve’a Mackeya i energią zespołu,…
-
Pulp, cz. III. Pożądanie nie zna dobrych manier
Pożądanie u Pulp nie zna dobrych manier; wchodzi bez pukania, zostaje zbyt długo, myli bliskość z samotnością, a potem zamienia wstyd, erotykę i zmęczenie w muzykę, która pulsuje jeszcze długo po zgaszeniu światła.
