The Verve, cz. V. Richard Ashcroft. Wielkie melodie, którym nie zawsze ufam
Richard Ashcroft umie pisać melodie, które brzmią jak objawienie. Problem w tym, że czasem sam zbyt mocno w nie wierzy. O solowej karierze po The Verve.
MUZYKA NIEPOPULARNA
Muzyka nie kończy się
na refrenie.
-
-
Alternative music, Britpop, Britpop, Indie, Music journalism, Recenzje albumów, Rock alternatywny, Tony Muzyki, UKThe Verve, cz. IV. Forth. Powrót, który nie próbował cofnąć czasu
The Verve wrócili po jedenastu latach, lecz nie po to, by ponownie zamieszkać w 1997 roku. Forth jest nierówną, przestrzenną i chwilami pięknie zagubioną płytą czterech ludzi, którzy odzyskali wspólny rytm, ale nie wspólną przyszłość.
-
The Verve, cz. III. Człowiek, który nie przestawał iść
Czy jedna piosenka może przechować całe dzieciństwo? Dla milionów ludzi Bitter Sweet Symphony jest po prostu przebojem lat dziewięćdziesiątych. Dla innych stała się melodią, która po latach potrafi przywołać miejsca, zapachy i wspomnienia, o których…
-
The Verve, cz. II. Muzyka na granicy rozpadu
Na A Northern Soul psychodeliczne niebo The Verve opada coraz niżej; gitara Nicka McCabe’a przestaje być krajobrazem, a zaczyna naciskać, ranić i wywoływać napięcie. To album nagrany przez zespół, który wciąż potrafił tworzyć razem wielką…
-
The Verve, cz. I. Zanim niebo stało się gorzkie
Zanim The Verve zaczął pisać stadionowe hymny, tworzył muzykę bez wyraźnych granic; hipnotyczną, psychodeliczną i pełną gitar, które bardziej przypominały pogodę niż instrument. A Storm in Heaven pozostaje osobnym światem, zbudowanym z improwizacji, pogłosu i…
-
Mac DeMarco. Człowiek, który ukrył czułość pod wygłupami
Największym żartem Maca DeMarco nie są jego wygłupy. Największym żartem jest to, że pod całą tą błazeńską maską ukrył jedną z najczulszych piosenek współczesnego indie.
-
Pulp, cz. IV. Pulp nie wrócił do 1995 roku
Pulp na More nie odtwarza własnej młodości; nagrywa płytę pełną przestrzeni, rytmu i melodii, na której czas nie jest przeciwnikiem, lecz kolejnym instrumentem. To powrót bez muzealnej nostalgii, z cieniem Steve’a Mackeya i energią zespołu,…
-
Pulp, cz. III. Pożądanie nie zna dobrych manier
Pożądanie u Pulp nie zna dobrych manier; wchodzi bez pukania, zostaje zbyt długo, myli bliskość z samotnością, a potem zamienia wstyd, erotykę i zmęczenie w muzykę, która pulsuje jeszcze długo po zgaszeniu światła.
-
Pulp, cz. II. Muzyka ludzi, którzy wracają do domu później niż planowali
Pulp nigdy nie potrzebował najgłośniejszych gitar ani największych stadionów, żeby stać się jednym z najważniejszych zespołów brytyjskiej muzyki. W drugiej części cyklu na Tony Muzyki zaglądamy pod powierzchnię melodii i odkrywamy, dlaczego kilka pozornie prostych…
-
Pulp. Zespół, który czekał siedemnaście lat
Pulp nie spadł z nieba razem z britpopem. Ten zespół latami tłukł się po obrzeżach sceny, aż w końcu zamienił zwyczajne brytyjskie życie w jedne z najlepszych piosenek lat 90.
-
Suede (cz. 4) - w Progresji, w Warszawie. Niektóre koncerty są większe od samych piosenek
01. Disintegrate 02. Trash 03. Animal Nitrate 04. Killing Of A Flashboy 05. Personality Disorder 06. Flytipping 07. Dancing With The Europeans 08. Filmstar 09. Can’t Get Enough 10. June Rain 11. Turn off Your…
-
Suede, cz. 3
Za kilka godzin The Wild Ones przestanie być nagraniem zamkniętym na Dog Man Star i stanie się częścią konkretnej nocy w Warszawie. Każdy usłyszy tę samą melodię, lecz nikt nie znajdzie się dokładnie w tej…
-
Animal Nitrate. Niebezpieczne zwierzę wniesione do salonu
Animal Nitrate wchodzi do rodzinnego salonu jako przebój, ale pod refrenem przynosi przemoc, odurzenie i pożądanie zamknięte za cienką ścianą. Suede podało brytyjskiej telewizji niebezpieczne zwierzę w pięknym opakowaniu, a publiczność zaczęła je nucić, zanim…
-
Zanim Britpop dostał flagę. Suede i wynalezienie nowej Anglii
Zanim Britpop zamienił się w flagę, piwo i narodową pewność siebie, Suede pokazało inną Anglię. Mokre chodniki, cienkie ściany, seksualną niejednoznaczność i ludzi, którzy wyglądali jak gwiazdy tylko po to, żeby przetrwać zwyczajność
-
This Must Be the Place. Hiraeth za domem, który nie był miejscem
792 kilometry do Stasia i Anieli, 543 do Warszawy i większości Przyjaciół i Znajomych. W This Must Be the Place Talking Heads muzyczna repetycja zamienia się w drogę powrotną, a walijskie hiraeth pomaga nazwać tęsknotę…
Tony Muzyki także w aplikacji.
Wybierz język lektury i zachowaj teksty na później.
